Holy fuck!

of: Hoe het verder ging.

Nu bijna twee maanden geleden gepost op FL, maar nog niet hier. So here goes =)


*
+- 7 weken geleden

We liggen in bed, zijn armen om me heen en zijn borst tegen mijn rug. "Waar denk je aan?" vraagt hij. Ik staar in de ruimte en mompel, "Dat ik niet verliefd moet worden. Dat kan niet. Je bent 'nilla."
"Wat zei je?"
"Je bent gewoon, bedoel ik."
"Nee, dat zei je niet. Beledigde je me nou net?"
Ik grijns en draai me om. "Nee, dat is geen belediging! Ik zei vanilla - iemand die niet, ehh, mijn afwijking heeft."
Hij knikt. "Oh. Vanilla ice? Ice, ice, baby..."
Ik schud lachend m'n hoofd en kruip onder de dekens. "Neeeeeeeeeee... generatiekloof!"

*
+- 5 weken geleden

Zijn hand houdt m'n haar stevig vast en tijdens het zoenen voel ik zijn vingers om m'n nek. Heel even staat m'n hart stil. Oh, my... oh, my... Vanonder één van de kussens haalt hij een paar handboeien tevoorschijn. Hij had ze al laten zien, maar dat hij ze echt zou gebruiken. Hij rolt me op m'n buik en houdt lief en voorzichtig mijn handen op mijn rug. Ik glimlach - denk nog dat dit niets gaat worden. De handboeien klikken en ik denk aan mijn dure padded cuffs, 10 meter verderop onderin mijn tas gepropt.
"Hmmmm," hoor ik hem hummen, en hij streelt mijn rug en billen. Als hij begint te slaan schrik ik me een ongeluk - hij slaat niet lief en zachtjes, en hij heeft verdomd harde handen! Langzaam zweef ik weg...
"Meisje, hoe lang kan jij dit volhouden?" fluistert hij in m'n oor. Ik grijns. "Heel lang, maar de boeien doen pijn... In m'n tas."
Hij klikt de boeien los en komt terug met mijn cuffs. "Draai je maar weer om, dan," zegt hij met een evil grin. Ohh, my!
"Geen vanilla ice. Vanilla spice," zegt hij plagend terwijl hij m'n handen op m'n rug vast zet. Ooooooohh, my!

*
+- 1 week geleden

Huppelend kom ik de Boterwaag in. Hij heeft zich ingeschreven op FetLife en nu is mijn lieve Nilla_Spice mee naar de munch! Ik straal, grijns, voel me geweldig naast mijn Heer in pak. Onder tafel houdt hij m'n hand vast en ik heb het gevoel dat ik de wereld aan kan.
Thuis ga ik douchen. Als ik de slaapkamer in kom, ligt mijn schoolmeisjesrokje klaar - samen met een net grijs truitje en m'n witte kousen. Hij laat me wachten, rommelt in de woonkamer.
Die avond laat hij me zweven, huilen, zweven, door m'n knieën zakken en eindeloos genieten. Voorzichtig, maar bij iedere zucht van mij harder en heerlijker. Op de bank val ik tegen hem aan in slaap. Mijn hoofd is leeg en mijn lijf zwaar. Ik ben ongelooflijk verliefd en met zijn armen om me heen voel ik me veilig. Ik denk dat ik een beetje op zijn overhemd gekwijld heb ;)

*
+- 16 uur geleden

Ik lig op bed, op m'n buik. Mijn polsen en enkels zijn vastgebonden aan het bed. Mijn billen branden like you wouldn't believe - harde handen en gemene canes. Ik trek hard aan de touwen en ben blij dat ik zachte cuffs heb. Ik kronkel over het bed. Hij komt bij me liggen en streelt mijn haar terwijl ik space, zweef en vlieg. Kust me en kijkt naar mijn grote, wazige ogen. Dan trekt hij de blinddoek weer voor en ik voel hem van het bed af stappen. Ik hoor gerinkel, zijn voetstappen om me heen. Ik heb één klein kiertje onder aan de blinddoek en gluur erdoorheen. Hij staat naast me, naar me te kijken, zijn riem in één hand. De andere voel ik onder op mijn rug, en ik doe mijn ogen dicht. Holy fuck... holy fuck...
Ik kruip langzaam van het bed af. Hij houdt me overeind terwijl hij de restjes kaarsvet van mijn rug en billen krabt. Uitgeput zak ik weer op het bed.
Ongelooflijk.

Mijn Nilla is niet nilla =)

Down the Rabbit Hole

Iedere ochtend als ik wakker word, kijk ik even door het zolderraam. Grijze luchten, blauwe luchten, regen, sneeuw. Soms valt de zon op het geslepen glazen hart dat langzaam voor het raam tolt, en dwarrelen er over de hele zolder regenboogkleurige vlekken. Nog maar een keertje snooze, lieve wekker, want ik wil nog niet opstaan. Maar er komt een moment dat het snoozen echt over is. Met twee katten op schoot probeer ik mijn sokken aan te trekken. Vanavond ben ik weer terug, beessies. Langzaam trek ik het luik open. Eronder ligt een donker trapje, dat uitkomt op nog een trap, en nog één. Dan een deur, en ik sta buiten. Down the rabbit hole you go, Alice.

Het lijkt alsof de wereld te snel draait, de laatste tijd. Een vreemde plaats waar ik niet thuis hoor. Een winterdipje, niet uit bed kunnen komen bij het zien van weer een grijze lucht, regen op de ramen. De ene voet voor de andere en dan kom ik er wel, toch? Het is een beetje druk in m'n hoofd, zeg ik dan altijd. Zo druk dat de rest allemaal vervaagd. Move it along, Alice. Zo komt er niets van terecht. Ik heb al weken niet ingelogd op FL, of de plekken waar ik normaal kom, want het past er allemaal niet meer bij. School, werk, familie, vrienden, rennen, vliegen, katten, boodschappen, fietsen, bus, boeken, ADEMEN!

En dan opeens zijn er warme armen en geruststellende woorden. Ergens in die vreemde wereld buiten mijn zolder is een veilig plekje. Ik kruip bij hem weg en probeer te vergeten wat er allemaal fout kan gaan. Ik moet even tot rust komen.
Het leven haalt rare grapjes met me uit.
Ik ben verliefd.
Op een 'nilla.

Verwerken

Psst... De beste wensen, allemaal! =)

______________

Normaal doe ik niet aan woede. Woede is een emotie waar ik niet mee om kan gaan - niet bij anderen en niet bij mezelf. Ik kan geïrriteerd zijn of verdrietig, gekwetst of teleurgesteld. Soms voel ik me bedrogen, of gebruikt, maar woede komt er zelden bij kijken.

Een paar weken terug voelde ik het opeens. Een bijna pijnlijke steek van pure, withete woede. Zo'n woede die door je hele lijf raast en er voor zorgt dat je het warm krijgt. Ik wist niet dat ik dat soort woede kon voelen...
Ik las op internet dat mijn ex verloofd is. Op zich is dat niet waar ik boos om ben - nee, dat is over en voorbij. Wat zorgde voor die intense woede was het gevoel gemanipuleerd te zijn.

Twee jaar lang vertelde hij me dat ik alles voor hem was. Toen ik eerder wilde vertrekken, zei hij zelfs dat hij zonder mij niet verder wilde leven. Ik bleef, want ik wilde dat hij gelukkig zou zijn. Ik wilde hem geen pijn doen.
Uiteindelijk werd het te veel - te veel ellende, het kostte te veel energie. Hij was niet thuis toen ik mijn spullen pakte. Zijn laatste woorden voor hij de voordeur dicht sloeg waren dat ik een kutwijf was, en zijn leven kapot maakte door weg te gaan.

Toen ik eenmaal weg was, voelde ik me afschuwelijk. Alsof ik hem had laten vallen. De situatie was niet goed, voor ons allebei niet, en toch wilde ik hem dat verdriet niet aan doen. Ik voelde me schuldig. Drie maanden later en hij is verloofd. Woest, woest was ik dat hij me zo voorgelogen heeft. Woest dat ik me dáár nou schuldig om had gevoeld, me dáár druk om had gemaakt. Een verterende woede die schreeuwde dat ik dit niet verdiend had.

Het zakte, gelukkig. Ik praatte erover en de woede verdween langzaam. De herinnering blijft. De herinnering aan dat gevoel dat voor mij zo vreemd was, en waarvan ik niet wist wat ik er mee aan moest. Ik was er bang voor.
Twee weken geleden verscheen hij opeens online. Ik was bang dat die woede opnieuw op zou laaien. Maar terwijl hij begon te vertellen over zijn plannen om naar haar toe te verhuizen, naar een ver, warm land, om daar te gaan samenwonen en trouwen, kwam een heel ander gevoel boven. Ik voelde alleen opluchting, en een heel sterk gevoel van "Liever zij dan ik!"

Ik hoop het niet vaak meer te voelen, want het is een naar gevoel, maar ook woede kan ik aan.
Het zal wel bij verwerken horen...

Verder

Ik heb nooit echt geweten hoe ver ik kon gaan. Nog nooit met iemand gespeeld die echt mijn grenzen opzocht. Qua pijn, qua uithoudingsvermogen. Qua onderdanigheid. Je test mijn grenzen, ik merk het iedere keer weer, en ik merk vooral dat de grenzen nu al opschuiven.

Als je begint te slaan weet ik dat ik het niet lang vol ga houden. Je slaat hard, overal. Draaien, ik wil niet te snel draaien, maar ik voel overal explosies van pijn. Nare zweep, op m’n buik en borsten en benen. Ik mag even zitten, even bijkomen. Opnieuw, en de enige manier om met de pijn om te gaan is mijn vingers in elkaar strengelen en zo hard mogelijk knijpen. Ik wil zo graag doorzetten maar ik kan bijna niet meer.

Het staan is zo moeilijk. Je zegt dat ik mag draaien als het te veel wordt, dan kies je een nieuw plekje uit. Gevecht in mijn hoofd – wanneer is het te veel?

Ik hoor je stem, je zegt wanneer ik moet draaien. Ik denk dat ik glimlach – het is zo’n opluchting om niet op te hoeven letten wanneer het te veel is, ik heb liever dat jij dat bepaalt. Nog even volhouden, nog één slag, en na deze nog één.

Als ik denk dat ik niet meer kan, vind ik toch de kracht om vol te houden. Slag na slag en streep na streep – ik voel ze nu nog op mijn billen en dijen.

Op de grond, op m’n knieën. Pijn, jezus, wat doe je me veel pijn. Ik wil niet opgeven, ik wil doorgaan. Liggen, bijkomen, opnieuw zitten. Volhouden, ik voel de tranen over m’n wangen lopen. Ik kan niet stil blijven, probeer mezelf moed in te praten.

Pijn, pijn maakt me hard en juist niet onderdanig. Het gaf altijd een andere state of mind dan onderdanig zijn – een state of mind waarin ik om kan gaan met pijn, een state of mind waarin ik de pijn weg kan drukken. Dit… dit was niet zo’n state of mind. Dit was vechten, vechten met iedere slag. Vechten voor jou. Niet masochistisch, maar onderdanig…

Ik weet dat je weg bent gelopen. Ik had een blinddoek om, en ik ben naar je toe gekropen. Ik heb altijd zo’n hekel gehad aan kruipen, maar nu is het niet erg en jouw warme handen voelen als ik bij je ben is heerlijk.

Je houdt me vast. Je drukt me tegen je aan en kust m'n haar.

Terug naar waar ik zat, zeg je. De blinddoek gaat weer om. Op mijn knieën. Ik zak voorover, mijn handen languit op de vloer. Ik voel me gebroken en zo heerlijk.
Als je dit blijft doen, ben ik nooit meer weg te slaan bij je.

De 'rel' in 'relsub'

Ik ben nu zo'n 3 en een half jaar bezig met bdsm. De eerste Dom waar ik contact mee had doopte me tot 'relsub', en vrijwel iedere Dom waar ik daarna mee in contact kwam heeft het wel een keer tegen me gezegd. Al die tijd heb ik ook geloofd dat ik dat was, het zo ervaren.
Ik ben bijdehand, daag uit en jep, dan moet ik ook wel een vreselijk relkreng zijn. Contact na contact dat beloofde dat 'slechte gedrag' er wel uit te slaan. Te horen krijgen dat mijn ex niet meer met me wilde spelen, omdat hij liever een meisje had dat 'uit zichzelf diep onderdanig' was - niet een meisje als ik, dat het nodig heeft 'overwonnen' te worden.
Shame on me, bad girl!

Het is zo anders, nu. Ik heb een hele leuke vent ontmoet. Slim, scherp. Hij leest hier vast stiekem mee, dus voor minpuntjes kunnen jullie mailen ;)
Ik ben nogsteeds bijdehand. En ik daag ook wel een klein beetje uit. Zo ben ik nu eenmaal. Heel even hebben we het over relsubs gehad. Een lastig onderwerp. Hij zegt dat hij wel een klein beetje een relmeisje in mijn ogen ziet, soms, maar dat hij weet hoe hij haar eronder moet houden.

So far, so good. Hij moet het wel heel subtiel doen, want tot nu toe heb ik helemaal de behoefte niet om te rellen.
Het is duidelijk. Vanaf het moment dat ik binnen kom, en een knuffel krijg, en zijn handen in mijn haar voel, weet ik wat mijn plek is. Ik weet dat hij naar me luistert en dat ik mijn aandacht wel krijg. Als hij me uitdaagt bal ik mijn vuisten en steek ik mijn tong uit. Als hij zegt dat ik moet gaan staan, doe ik het. Het voelt goed, het geeft een soort rust van binnen. Zijn blik, zijn mond op de mijne, zijn handen op mijn keel - er is geen moment de behoefte om te vechten.
Bij hem kan ik alles loslaten.

Dat het zo simpel kan zijn he?

Bespelen

Heel zachtjes strelen zijn handen mijn wangen. Zijn vingers kammen door m'n haar en ik voel mezelf heel voorzichtig wegglijden.

"Dat is niet eerlijk, weet je... als je dat doet... enzo..."

Zijn warme lach zorgt er voor dat ik iets ontspan, en ik duw mijn gezicht zachtjes tegen zijn mouw. Zijn hand beweegt langzaam langs mijn nek, over mijn hals, en ik laat mijn hoofd naar achter rollen. Als hij heel even de druk opvoert, sluit ik mijn ogen en adem lang en traag uit. Als ik opkijk, staan zijn ogen nieuwsgierig en hij knijpt opnieuw, zacht maar zeker en steeds iets harder. Ik zucht, beweeg onrustig op de bank.

Hij beweegt ook, komt dichter bij me zitten. Hij draait zich naar me toe en mijn vingers trekken mijn jurkje over mijn knieën. De blik in zijn ogen laat een rilling over mijn rug lopen. Eén hand achter mijn hoofd, de andere over mijn neus en mond. Ik kreun, knipper met mijn ogen en kijk hem aan.

"Goedzo, kijk maar naar me," zegt hij op het moment dat zijn hand mijn neus en mond afsluit. Heel even sluit ik mijn ogen, draai mijn hoofd opzij, maar hij houdt zijn hand stevig op zijn plek. Mijn ogen vliegen open en ik zie hem staren, serieus, zijn blik scherp. "Blijf me aankijken, meisje."

Mijn lijf kromt zich en zijn hand streelt opeens mijn wang, mijn haar. Zijn lippen tegen mijn voorhoofd. "Goed zo," fluistert hij. "Goed zo meisje."

Protège-moi

Stuiter, stuiter. Een eerste blogje is altijd spannend. Zelfs als je al jaren geblogd hebt. Het is toch een nieuw begin, een nieuwe belofte.
Een nieuwe belofte aan mezelf, een nieuwe manier van leven, op een moment waarop alles nieuw lijkt.

Een maand of 3 geleden lag mijn leven op z'n kop, en nu lijkt het alsof eindelijk alles weer op zijn pootjes terecht komt. De drang om te schrijven komt langzaam terug, samen met die enorme 'lust for life'.
Ik heb het gevoel dichter bij mezelf te staan en de behoefte om te spelen, te kroelen, over te geven - die drang is enorm.

Protect me from what I want...

De behoefte om aan iemands voeten te zitten, mijn hoofd op zijn knie te leggen en m'n ogen dicht te doen. Alles loslaten en alles geven. Oh, de behoefte aan boeien en touwen om me heen, en vooral een stem die in mijn oor fluistert en woorden die zich voorzichtig in mijn hoofd nestelen.

Protège-moi...

Voordat ik mezelf verlies in de fantasiën.

En welkom op mijn nieuwe plekje.