Iedere ochtend als ik wakker word, kijk ik even door het zolderraam. Grijze luchten, blauwe luchten, regen, sneeuw. Soms valt de zon op het geslepen glazen hart dat langzaam voor het raam tolt, en dwarrelen er over de hele zolder regenboogkleurige vlekken. Nog maar een keertje snooze, lieve wekker, want ik wil nog niet opstaan. Maar er komt een moment dat het snoozen echt over is. Met twee katten op schoot probeer ik mijn sokken aan te trekken. Vanavond ben ik weer terug, beessies. Langzaam trek ik het luik open. Eronder ligt een donker trapje, dat uitkomt op nog een trap, en nog één. Dan een deur, en ik sta buiten. Down the rabbit hole you go, Alice.
Het lijkt alsof de wereld te snel draait, de laatste tijd. Een vreemde plaats waar ik niet thuis hoor. Een winterdipje, niet uit bed kunnen komen bij het zien van weer een grijze lucht, regen op de ramen. De ene voet voor de andere en dan kom ik er wel, toch? Het is een beetje druk in m'n hoofd, zeg ik dan altijd. Zo druk dat de rest allemaal vervaagd. Move it along, Alice. Zo komt er niets van terecht. Ik heb al weken niet ingelogd op FL, of de plekken waar ik normaal kom, want het past er allemaal niet meer bij. School, werk, familie, vrienden, rennen, vliegen, katten, boodschappen, fietsen, bus, boeken, ADEMEN!
En dan opeens zijn er warme armen en geruststellende woorden. Ergens in die vreemde wereld buiten mijn zolder is een veilig plekje. Ik kruip bij hem weg en probeer te vergeten wat er allemaal fout kan gaan. Ik moet even tot rust komen.
Het leven haalt rare grapjes met me uit.
Ik ben verliefd.
Op een 'nilla.
Het lijkt alsof de wereld te snel draait, de laatste tijd. Een vreemde plaats waar ik niet thuis hoor. Een winterdipje, niet uit bed kunnen komen bij het zien van weer een grijze lucht, regen op de ramen. De ene voet voor de andere en dan kom ik er wel, toch? Het is een beetje druk in m'n hoofd, zeg ik dan altijd. Zo druk dat de rest allemaal vervaagd. Move it along, Alice. Zo komt er niets van terecht. Ik heb al weken niet ingelogd op FL, of de plekken waar ik normaal kom, want het past er allemaal niet meer bij. School, werk, familie, vrienden, rennen, vliegen, katten, boodschappen, fietsen, bus, boeken, ADEMEN!
En dan opeens zijn er warme armen en geruststellende woorden. Ergens in die vreemde wereld buiten mijn zolder is een veilig plekje. Ik kruip bij hem weg en probeer te vergeten wat er allemaal fout kan gaan. Ik moet even tot rust komen.
Het leven haalt rare grapjes met me uit.
Ik ben verliefd.
Op een 'nilla.
