Psst... De beste wensen, allemaal! =)
______________
Normaal doe ik niet aan woede. Woede is een emotie waar ik niet mee om kan gaan - niet bij anderen en niet bij mezelf. Ik kan geïrriteerd zijn of verdrietig, gekwetst of teleurgesteld. Soms voel ik me bedrogen, of gebruikt, maar woede komt er zelden bij kijken.
Een paar weken terug voelde ik het opeens. Een bijna pijnlijke steek van pure, withete woede. Zo'n woede die door je hele lijf raast en er voor zorgt dat je het warm krijgt. Ik wist niet dat ik dat soort woede kon voelen...
Ik las op internet dat mijn ex verloofd is. Op zich is dat niet waar ik boos om ben - nee, dat is over en voorbij. Wat zorgde voor die intense woede was het gevoel gemanipuleerd te zijn.
Twee jaar lang vertelde hij me dat ik alles voor hem was. Toen ik eerder wilde vertrekken, zei hij zelfs dat hij zonder mij niet verder wilde leven. Ik bleef, want ik wilde dat hij gelukkig zou zijn. Ik wilde hem geen pijn doen.
Uiteindelijk werd het te veel - te veel ellende, het kostte te veel energie. Hij was niet thuis toen ik mijn spullen pakte. Zijn laatste woorden voor hij de voordeur dicht sloeg waren dat ik een kutwijf was, en zijn leven kapot maakte door weg te gaan.
Toen ik eenmaal weg was, voelde ik me afschuwelijk. Alsof ik hem had laten vallen. De situatie was niet goed, voor ons allebei niet, en toch wilde ik hem dat verdriet niet aan doen. Ik voelde me schuldig. Drie maanden later en hij is verloofd. Woest, woest was ik dat hij me zo voorgelogen heeft. Woest dat ik me dáár nou schuldig om had gevoeld, me dáár druk om had gemaakt. Een verterende woede die schreeuwde dat ik dit niet verdiend had.
Het zakte, gelukkig. Ik praatte erover en de woede verdween langzaam. De herinnering blijft. De herinnering aan dat gevoel dat voor mij zo vreemd was, en waarvan ik niet wist wat ik er mee aan moest. Ik was er bang voor.
Twee weken geleden verscheen hij opeens online. Ik was bang dat die woede opnieuw op zou laaien. Maar terwijl hij begon te vertellen over zijn plannen om naar haar toe te verhuizen, naar een ver, warm land, om daar te gaan samenwonen en trouwen, kwam een heel ander gevoel boven. Ik voelde alleen opluchting, en een heel sterk gevoel van "Liever zij dan ik!"
Ik hoop het niet vaak meer te voelen, want het is een naar gevoel, maar ook woede kan ik aan.
Het zal wel bij verwerken horen...
Een paar weken terug voelde ik het opeens. Een bijna pijnlijke steek van pure, withete woede. Zo'n woede die door je hele lijf raast en er voor zorgt dat je het warm krijgt. Ik wist niet dat ik dat soort woede kon voelen...
Ik las op internet dat mijn ex verloofd is. Op zich is dat niet waar ik boos om ben - nee, dat is over en voorbij. Wat zorgde voor die intense woede was het gevoel gemanipuleerd te zijn.
Twee jaar lang vertelde hij me dat ik alles voor hem was. Toen ik eerder wilde vertrekken, zei hij zelfs dat hij zonder mij niet verder wilde leven. Ik bleef, want ik wilde dat hij gelukkig zou zijn. Ik wilde hem geen pijn doen.
Uiteindelijk werd het te veel - te veel ellende, het kostte te veel energie. Hij was niet thuis toen ik mijn spullen pakte. Zijn laatste woorden voor hij de voordeur dicht sloeg waren dat ik een kutwijf was, en zijn leven kapot maakte door weg te gaan.
Toen ik eenmaal weg was, voelde ik me afschuwelijk. Alsof ik hem had laten vallen. De situatie was niet goed, voor ons allebei niet, en toch wilde ik hem dat verdriet niet aan doen. Ik voelde me schuldig. Drie maanden later en hij is verloofd. Woest, woest was ik dat hij me zo voorgelogen heeft. Woest dat ik me dáár nou schuldig om had gevoeld, me dáár druk om had gemaakt. Een verterende woede die schreeuwde dat ik dit niet verdiend had.
Het zakte, gelukkig. Ik praatte erover en de woede verdween langzaam. De herinnering blijft. De herinnering aan dat gevoel dat voor mij zo vreemd was, en waarvan ik niet wist wat ik er mee aan moest. Ik was er bang voor.
Twee weken geleden verscheen hij opeens online. Ik was bang dat die woede opnieuw op zou laaien. Maar terwijl hij begon te vertellen over zijn plannen om naar haar toe te verhuizen, naar een ver, warm land, om daar te gaan samenwonen en trouwen, kwam een heel ander gevoel boven. Ik voelde alleen opluchting, en een heel sterk gevoel van "Liever zij dan ik!"
Ik hoop het niet vaak meer te voelen, want het is een naar gevoel, maar ook woede kan ik aan.
Het zal wel bij verwerken horen...
