Verder

Ik heb nooit echt geweten hoe ver ik kon gaan. Nog nooit met iemand gespeeld die echt mijn grenzen opzocht. Qua pijn, qua uithoudingsvermogen. Qua onderdanigheid. Je test mijn grenzen, ik merk het iedere keer weer, en ik merk vooral dat de grenzen nu al opschuiven.

Als je begint te slaan weet ik dat ik het niet lang vol ga houden. Je slaat hard, overal. Draaien, ik wil niet te snel draaien, maar ik voel overal explosies van pijn. Nare zweep, op m’n buik en borsten en benen. Ik mag even zitten, even bijkomen. Opnieuw, en de enige manier om met de pijn om te gaan is mijn vingers in elkaar strengelen en zo hard mogelijk knijpen. Ik wil zo graag doorzetten maar ik kan bijna niet meer.

Het staan is zo moeilijk. Je zegt dat ik mag draaien als het te veel wordt, dan kies je een nieuw plekje uit. Gevecht in mijn hoofd – wanneer is het te veel?

Ik hoor je stem, je zegt wanneer ik moet draaien. Ik denk dat ik glimlach – het is zo’n opluchting om niet op te hoeven letten wanneer het te veel is, ik heb liever dat jij dat bepaalt. Nog even volhouden, nog één slag, en na deze nog één.

Als ik denk dat ik niet meer kan, vind ik toch de kracht om vol te houden. Slag na slag en streep na streep – ik voel ze nu nog op mijn billen en dijen.

Op de grond, op m’n knieën. Pijn, jezus, wat doe je me veel pijn. Ik wil niet opgeven, ik wil doorgaan. Liggen, bijkomen, opnieuw zitten. Volhouden, ik voel de tranen over m’n wangen lopen. Ik kan niet stil blijven, probeer mezelf moed in te praten.

Pijn, pijn maakt me hard en juist niet onderdanig. Het gaf altijd een andere state of mind dan onderdanig zijn – een state of mind waarin ik om kan gaan met pijn, een state of mind waarin ik de pijn weg kan drukken. Dit… dit was niet zo’n state of mind. Dit was vechten, vechten met iedere slag. Vechten voor jou. Niet masochistisch, maar onderdanig…

Ik weet dat je weg bent gelopen. Ik had een blinddoek om, en ik ben naar je toe gekropen. Ik heb altijd zo’n hekel gehad aan kruipen, maar nu is het niet erg en jouw warme handen voelen als ik bij je ben is heerlijk.

Je houdt me vast. Je drukt me tegen je aan en kust m'n haar.

Terug naar waar ik zat, zeg je. De blinddoek gaat weer om. Op mijn knieën. Ik zak voorover, mijn handen languit op de vloer. Ik voel me gebroken en zo heerlijk.
Als je dit blijft doen, ben ik nooit meer weg te slaan bij je.